Zofia Sulikowska z Wojsławic – portret śpiewaczki

Zofia Sulikowska z domu Filipek, urodziła się w 27.07.1937 w Sokołowie, gmina Żabinka, pod Baranowiczami. Ojciec Józef Filipek, syn Michała i Anny z Posimów urodził się na przełomie 1901 i 1902 roku w Parafiance (Lubelskie), chociaż jego ojciec pochodził spod Ryk, z drugiej strony Wieprza. Józef walczył w legionach i w wojnie polsko-bolszewickiej, za co otrzymał nadział ziemi na tzw. kresach, dokąd przenieśli się wraz z żoną Aleksandrą z domu Gruda (urodzoną w 1895 r. w Parafiance) po ślubie, który miał miejsce w 1927 roku w Żyrzynie.
Obydwoje rodzice byli muzykalni, od nich córka uczyła się śpiewać. Ojciec dodatkowo grywał na zrobionej przez siebie „dudce” z pęcherzem, był świetnym tancerzem. Może dlatego Zofia – jak opowiadała – swojego przyszłego męża wybrała w tańcu, kiedy „tak tupnął na zabawie, aż podłoga trzasnęła”. Dochowali się sześciorga dzieci. Mąż pani Zofii – Eliasz Sulikowski – już nie żyje i to na jej barkach spoczywa od wielu lat całe gospodarstwo w Wojsławicach.
Zofia już w latach 50. jako piętnastolatka śpiewała i tańczyła z zespołem powstałym przy miejscowej Lidze Kobiet. Zespół sporo występował, także poza regionem. W 1959 roku, kiedy przestał istnieć, na jego miejsce kobiety i dziewczęta zorganizowały zespół śpiewaczy. Przechodził on różne przeobrażenia i śpiewał różny repertuar, w 1994 zdobył I nagrodę na festiwalu w Kazimierzu. Wcześniej Zofia zaczęła karierę solistki, a śpiewanie, także w związku z przedwczesną śmiercią męża, stało się wkrótce jej pasją. Poszerzała swój repertuar, zbierając pieśni w okolicy, ułatwił jej to dyktafon, który otrzymała w ramach nagrody ministerialnej. Ocaliła w ten sposób wiele pieśni, z których część sobie przyswoiła. Jest znana także jako poetka ludowa. Teksty pieśni z jej repertuaru oraz wiersze opublikował w specjalnym wydawnictwie pisarz Andrzej Pilipiuk.
Wielokrotnie występowała na festiwalach i przeglądach regionalnych, a także na koncertach w Lublinie i Warszawie. Jako mistrzyni śpiewu tradycyjnego prowadziła warsztaty na Taborze lubelskim w Szczebrzeszynie i Akademii Muzyków Wędrownych w Narolu, a także w ramach działań Sceny In Crudo w Lublinie.
Ma szeroki repertuar, zna wiele pieśni związanych z obrzędami rodzinnymi i religijnymi, a także ballad. Jej własny, unikalny styl śpiewania łączy w sobie cechy kultury muzycznej polsko-ruskiego pogranicza oraz stylu starolubelskiego. Ma głos o oryginalnej, przyciemnionej barwie. Jest osobą twórczą, potrafi sama układać również melodie, ale są one silnie osadzone w tradycji, są naturalnym rozwinięciem stylu tradycyjnego.
 

Zofia Sulikowska – śpiew 1-23
Agnieszka Szokaluk-Gorczyca – śpiew 4
Agata Harz – śpiew 6
zespół z Wojsławic – śpiew 22

Nagrań dokonał w latach 1998-2014 Remigiusz Mazur-Hanaj w Wojsławicach za wyjątkiem:
nr 3 – nagrała Zofia Sulikowska w Wojsławicach, 4 (nagrał Witold Zalewski, 2014 Kazimierz Dolny, w czasie koncertu festiwalowego „Scena Mistrzów”) oraz 22 (1998 Warszawa, kościół Nawiedzenia NMP na Przyrynku)

Wybór utworów i redakcja – Remek Mazur-Hanaj
Projekt graficzny – Joanna Jarco
Fotografie – Norbert Roztocki
Mastering nagrań – Tadeusz Sudnik

Wydawca – In Crudo / Towarzystwo dla Natury i Człowieka